Anneke Prast

’t Is woensdagmorgen 9.30 uur. De buitendeur staat al op een kier zie ik, als ik in de winter- kou over de galerij naar Maria loop.

“Hallo, hallo”. Binnen is het behaaglijk warm.

Op tafel staat zoals gebruikelijk de thermoskan thee met 2 kopjes en ligt onze Start!-krant en Jip en Janneke.

Even bevragen wij elkaar over het wel en wee van man en in Maria’s geval de kinderen. Geen schokkende berichten. De kinderen gaan allen naar school en stage.

Maria’s rug geeft nog wel pijn, maar gelukkig helpt de fysio.

Aan de slag gaan wij, dat betekent een stukje lezen naar keuze krant of boek, mits het laatste niet in gebruik is bij het jongste kind in ’t gezin, want hij is er dol op. Daarna veel praten over ’t gelezene. Praten is namelijk Maria’s grote probleem.

Ons eerste contact stamt uit maart 2009. Maria zat enkele weken voor haar inburgeringsexamen (verplicht voor alle nieuwkomers). Haar map met werkstukken zag er correct geschreven en verzorgd uit.

Haar lezen klonk goed. Haar spreken was slecht. Zij zakte voor het examen. Teleurgesteld gingen wij oefenen. Een zin als ‘de hond en de kat in de mand’ klonk bij haar als ‘de hondé en de katté in de mandé’.

De lerares op school benadrukte de woorden tot en met de laatste letter uit te spreken.
Afleren van het aangeleerde kostte tijd en vertrouwen, maar het lukte en zij kreeg moed. Zij slaagde en kreeg haar diploma. Wat een blijdschap. Het eerste diploma in haar leven! In haar Afrikaanse thuisland had zij slechts kort onderwijs genoten. Daar werkte zij samen met haar moeder op de markt waar zij graan verkochten. Vanuit grote zakken schepte zij het graan in de schalen of bakken van de kopers. Maria mist haar moeder en verdere familie. Er wordt veel gebeld. De taal wordt een steeds groter probleem tussen oma en de kleinkinderen. Spontaan komt een verslag van een bruiloft waar de bruidegom altijd de hand van de bruid moet vragen aan de vader van de bruid en waar soms een koe of flessen drank voor de bruid moeten worden betaald.

Wij zijn moe van ons werken en maken een afspraak voor de volgende week. Tevreden loop ik naar huis. Goed dat ik destijds, nadat mijn baan stopte, als taalcoach actief ben geworden. ’t Is leuk werk en inmiddels is Maria al weer mijn derde klantje.